اشعار

طواف

بی پر و بال بدم                   غرقه در نار بدم

دل پریشان و غمین               سر گریبان و رهین

پای در گل مانده                   چشم بر ره مانده

دست از پشت بسته                 دل بر قفل بسته

در بدر در پی هر                  کوچه و کوی و گذر

ظلمت و تاریکی                    لغزش و باریکی

دل هراسان بی تاب                مو پریشان پر تاب

خسته و ژولیده                       اشکها بر دیده

در پی گمگشته                        نارها برگشته

++++++++++++++++++++

نوری از دم بدمید                    بر دل ما برمید

این دل خسته و زار                  بسته بر نور و نزار

همچو بری تشنه                        قاچ ها بر رشته

منتظر از ان نور                        بال ها زد از دور 

دستها  باز نمود                         عشق آغاز نمود

در درون آغوش                       نور را کردش نوش

    +++++++++++++++++++++++

از پی مروه صفا                       رفت و آمد هر بار

جز سراب هیچ نیافت                      همه پر پیچ بیافت

سنگ ریزه برداشت                 بهر رمی ، وی پرداخت

سنگها نا نداشت                      سنگ والا برداشت

با شتابی بی حد                          زد بسوی آن شد

جمره را رمی نمود                         بند از پای ربود

رفت بر قربانگاه                            پَر سوی ارامگاه

نفس خود لخت نمود                         گردنش باز نمود

کرد آن سلاخی                              بهر حق قربانی

بسم الله بگفت                               خون آن پاک بسفت

وانگاه گشت رها                               داد خونش به بها

بهر طوف آمد پیش                   گشت بر خویشتن ،خویشِ     

آنچنان طوف نمود                             گوییا موج ببود

باز بالا بالا                               رفت سوی اولی

طوفی بس بی حد                            برد او را بر مد

گردش و گردش او                               هر قدم رشد ببود

رشد سوی والا                               با هدف بی رویا

هر گردید سپر                         طوف ها محدود تر

عاقبت آن بالا                          گشت همدم مولا

بر هدف تا که رسد                          مدتها بشود

+++++++++++++++++++++++++

حسی بیگانه، عجیب                      در درونش پیچید

نی رها بود ز غم                       نی سری داشت به غم

نی اسیر بندی                             نی رها از  بندی

گرم و داغ و سوزان                         سرد و یخ، یخبندان

گیج و مات و مبهوت                         بنگ و نالان ، فرتوت

کودکی بس چالاک                            نو جوانی بی باک

یک طرف پای به بند                      یک طرف سر آزاد

در وجودش گرداب                               موج می زد با تاب

شهر آشوبی بود                                هر طرف مویی بود

رشته مویی پر تاب                                بهر وی با تالاب

گشت دورش با ناز                            پیچ خورد وی را باز

دور تا دور پیچید                              سوی دلدار کشید

دیگرش عار نبود                                  بهر خود خار نبود

هر چه بود هر چه شنود                            همگی حکم ببود

حکم بر جان بخرید                              حکمتی چون که بدید

دست و پای بسته به جان                 چشم و گوش حلقه به کان

تن بی تن بنمود                                   جان بر کف بنهاد

همه تسلیم ببود                                همه تسلیم ببود

وانگه آمد بر یاد                                یاد باد آن با نام

که بفرمود ز دل

رسد آدمی به جایی که به جز خدا نباشد

بنگر  که تا  چه حد است  مقام  آدمیت 

می

   می نخوردم من  ولی  مستم مست

                                    در کنار دلبران هستم هست

       باده  از دستم  بلغزید  و بریخت

                              همچو خاک  درگهت  پستم پست

       در  جوار آن  تنومندان  درخت

                                از درون خویش خود رستم رست

     همت  و طامات  ان  پیر خراب

                            همچو شالی  بر کمر  بستم بست

    یک پیاله پر ز می از دست یار

                        دست دست امد رسید دستم دست

  بوی ان مدهوش و مستم پس نمود

                           می نخوردم من  ولی  مستم مست

حوریان  پیمانه  بر هم  می زدند

                         در میان ان سماع   هستم هست

   برق چشمانت  دلم لرزاند سپس

                     همچو برق از جای خود جستم جست

 ساقی  سیمین عذار  دل خراب

                        چرخ زد  جامی نهاد  دستم دست

می  درون جام گوید صد سخن

                       عهد و پیمان  با دلم   بستم بست

  کی نسیب دل شود یک جرعه می

                     می نخوردم من  ولی   مستم مست

 سر مست

سر  مست ودل خرابم   ، ساقی  بده    جامی

دل خوش ز رمز و رازم  ، از خم بده شرابی

دل خسته  و  غریبم  ،  از یار  و  از  ندیمم

برهان  تن  و  روانم  ،  از جور  هر  عتابی

گویند  بس  حسودان  ،  دردا  دل  رقیبان

کی   ساقی  زر اندام   ،  داده  به ما کتابی

در  ان  کتاب  جویند  ،  راز  من  و   حبیبم

کی  در  کتاب  گنجد ،  عشق  دل  و  ربابی

عشقی  که  هر  دمادم ،  اتش  زند به جانم

سر گشته  و  پریشان ، در  جستجوی  ابی

غافل ازاین که ان اب، همچون می تب ناب

گُر می کشد به جانم ، چون پف کنی حبابی

یارب منه  تو یک ان ، ما را به حال خود وا

کین  کاروان بی رحم ، هی می کند شتابی

مدهوش  عالمم کن ، سرمست  از می ناب

سر خوش نمای من را ، از بند  هر سرابی

خال هندو

در هوای  کوی تو  هر دم  دمادم  میزنم

ناله ای بر روی تو هردم  دمادم   میزنم

خال   هندویی  نهادی    بهر زنجیر  دلم

شانه ای  بر موی تو هر دم دمادم  میزنم

عشق تو درسینه ام چونان پرنده جای داد

دل پریشان سوی تو  هر دم دمادم میزنم

عطر هرگل در بهاروجنگل و باغ و چمن

شمه ای  از بوی تو هر دم دمادم  میزنم

جام ساقی ُلطف باقی مست و مخمورم  کند

جرعه ای  از جوی تو هر دم دمادم  میزنم

راز عقاب و ماهی

با دیدن این تصویر                         دلم تپید و لرزید

رفتم به قعر رویا                           زیبا تر از هر زیبا

نالیدم و رنجیدم                             تا حال خود بدیدم

پر شور و پر حرارت                    پر رمز و پر شرارت

یک ماهی پر از تاب                          اسیر بند مرداب 

عشقی درون سینه                         شادابی اندر چهره

پر ناز و پر کرشمه                     سر تا به پا پر عشوه

با هوش و با زکاوت                         در کار با مهارت

چرخ و فلک در کاری                     تا من شوم رویایی

با پولکان زیبا                          رنگین کمان و رعنا

در جستجوی رازی                        نالان پی هم بازی

رازی که روزی ان را                 حس کرده بودم ان جا

اون بالا بالا بالا                           در مرز اب و هوا

جایی که جایم نبود                        گویی که مالم نبود

اما دلم پر کشید                          در ارزویش رمید

هر روز و ساعت ان جا                 چشمانم اندر رویا

در گیر و پر هیاهو                  سر گشته اندر هر سو

اما نبود امیدی                            گویا فقط نومیدی

در عین ناباوری                       روزی بدیدم یاری

با بال های کشیده                      سپیدی اندر سینه

چشمان تیز و براق                 در جستجو و مشتاق

چنگال ها چه تیزه                   پر های سینه ریزه

لب های او برجسته               گویی به بوسی بسته

  از جنس من نیست ولی                 همبسته بر منجلی

ان جا که ارزویم                هر صبح و شام می جویم

ایا شود هم بازی؟                      من را برد با نازی؟

در اوج ان ارزو  ؟                   تا من شوم یار او    

تابی زنم در ابی                        چرخی زنم با نازی

گویا که دیده مرا                        چرخی زند در ورا

او هم کند دلبری                        بادی زند هر پری

پرهای لرزان و ناز                   با من بگوید از راز

چنگال ها قوی است                  جان مر توان است؟؟

اما دلم میلرزد                    به ریسک ان می ارزد؟؟

ترس از کجا رفتن ها                وحشت ز تاب و تن ها

اوه اوه چه حال نابی!                 گویا که باشد خوابی

دل را زنم بر دریا                       روم سوی رویاها

با جستی تیز و پر تاب                  جدا شوم من از اب

نا گاه اوج گیرم! !                    بیش از ان چه پریدم !

  بالا و بالا روم                            چه حال نابی دارم

از برکه دور و دورم                    گویی من از طهورم

هرگز نبودم این جا  !                    هرگز ندیدم این جا!

چه شور وحالی داره                       چه حال نابی داره

چه بالا بالا میره                          چه دلهره ای داره

این جا که اب نداره                          بچه ماهی نداره

همه دارند می جهند                 اوج می گیرند می پرند

سر و صدایی دارند                   شور و نوایی دارند

از جای چنگال او                خون می پاشه به هر سو

نگاه به چشمش دوختم                     لرزیدنم را دیدم

زخم درون سینه                          گویا قلبم دریده

درد پر از لذتش                        کرده تنم پر اتش

گفتم که نام تو چیست؟                هم بازی دلم کیست؟

       گفتا" منم عقابی                    سر گشته بهر ماهی

هر روز و شب تو ماهی                   گردیده با من راهی

در اروزی روزی                         یابم به تو پیروزی

پرواز ها نمودم                         بر سویت ره پیمودم

تا که تو را ربایم                         از بهر خود نمایم

حالا تو مال منی                         مال خود خودمی"

ای وای بر دل من!                   چه امد بر سر من !

حالا چه کنی با من ؟                 حالا چه کنی بر من؟

"خواهم تو را بلعیدن                  یا که خونت نوشیدن"

گفتم چه سود باشد؟                    دردا که زود باشد

نابودی من و دل ؟                   بر دست یارو همدل

خندید و گفت"   ای وای!             خواهم تو را من یک رای

با هم رویم ان بالا؟                        بالا تر از هر بالا؟

بالا تر از ابرها ؟                         در اوج اسمان ها

ان جا که هیچ باشد                     جز ما کسی نباشد

دور از چشم بد خواه                به دور از انچه کین خواه

من باشم و تو و یار                         من باشم و تو یار

ان جا که محو گردیم                         با هم یکی گردیم

با هم ز جنس هم شیم               یکرنگ و یک زبان شیم

دل ها یکی گردد                            تن ها یکی گردد"

در اوج هر پرواز         در سایه ی پر از راز

بالا و بالا رویم       بالا و بالا رویم

گرداب

     کاش میشد

بر میگشتم

تنهای تنها

به گردابی که من را تا قعر زمین ببرد

آنجا که آدمها بر شاخه ها به دنیا بیایند

غنچه شوند

رشد کنند

پژمرده شوند

و بر زمین خاک شوند

آنجا که گلها حرف بزنند

برقصند

راه بروند

خنده وشادی کنند

به هم مهر بورزند و دوست بدارند

در پی آزار هم نباشند

قلب همدیگر را نفشارند

خروش نکنند

گل باشد و گل

پروانه ها را از یکدیگر دور کنند

فقط زنبور ها حق خوردن شهدشان را داشته باشند

فقط زنبورها

ساقی

درد و درمان منی ساقی کجایی؟

راحت جان منی ساقی کجایی؟

مستی  چشمت   دلم لرزان کند

دل خروشان منی ساقی کجایی؟

اشکهایم همچوجویی جاری است

چشمه جوشان منی ساقی کجایی؟

خواب از چشمان من ببریده شد

خواب چشمان منی ساقی کجایی؟

جان  به لب آمد  خدا  را  یاوری

عشق و ایمان منی ساقی کجایی؟

شمع شب هایم شدی ُ پروانه ام

همدم  جان  منی  ساقی  کجایی؟

لعل  لبهایت  کند  دل  را  طلب

بوسه باران  منی ساقی  کجایی؟

دل اسیر دل خوشی هایت  بود

روح شادان منی ساقی کجایی؟

سوختم از دوریت ساقی کجایی؟

خط پایان  منی  ساقی  کجایی؟

                                       پس پرده

        در پس پرده عجب می گذرد

                   زشت و زیبا و طرب می گذرد

         روز ها و ماهها و  سالها

                  در پی  هم  به  سبب  می گذرد

         نازها  و رازها و  سا ز ها

                بسته بر دل  چه عجب  می گذرد

        عمر ما بین که چه بیهوده و جد

                با  غم و  غصه و  تب   می گذرد

       گررسد دست براین چرخ فلک 

                که شتابان زپی حدوسبب می گذرد

        گیرمش بلکه بماند آنی . نه!

                  ساقیا  می ده  که شب  می گذرد

        گوییا  این همه راز من و تو

                تحت تاثیر هوای دل رب می گذرد

        نماز

       ای خدای لایزال ملک هستی

              ای رحیم رحمهای هر چه مستی

                   در کنار بالش و سجاده ی من

                         نم نم اشک دو چشم مانده ی من

    قلب خود واداده ام در وقت مستی

             شرمها مانده به من در اوج هستی

                  بنده ام  بهر ستایش حمد خوانم

                           حمد مخصوص تو رب العالمینم 

   تو رحیمی رحم کن بر این دل ریش

          مالکی    روز قیامت را نما پیش

                از تو یاری جویم و پویم پرستش

                        تو هدایت کن مرا در راه سازش

   راه نیکان و صدیقان و تقیان

            نی ره گم گشتگان و شر و ظلمان

                        سوره ها خوانم برای لطف والا

                               چار قول گویم برای کسب اولی

    در رکوع خود کنم کرنش به واحد

          سجده ای کردم برای حمد موجد

                  سجده بر خاکت کنم هر دم دمادم

                                 از تو خواهم تو مرا گردی امانم

    من شهادت  میدهم وحدانیت را

            بندگی آن رسول خاتمت را

                   پس سلامی سوی پاکان و نبیان

                                   صالحان و راستگویان و دلیران

                             ساقیا   بهر رضای لایزال

                         می ده و مست و خرابم کن منال

دلشوره

          کاش میدانستم این شور ونوا چیست

                         آشوب درونم ُ دلهره ُ دلشوره ها چیست

          کاش این    حال و هوای   مرز پیری

                         سالیان پیش میزد بر سرم با این دلیری

          جنگ های  عقل  و  حس   آگاهی  و  دل 

                       کرده  این  تن  را  کلافه    وای  بر دل

          منکه عمری درخموشی دست و پای دل ببستم

                       پس چرا دیوانه گشته این دل وحشی مستم

          سر کشیده ُ مست گشته ُ تیغ ها بر من کشیده

                   من کجا   تاب و توان    این دل سر بر کشیده

           تن  توانش   نیست   با  این  دل   بجنگد

                       ساقیا رحمی نما ُ مستی نما ُ این جان نمیرد

جرعه

          تو ای ساقی بده یک جرعه ناب  

                         که تنها گشته ام در ماه و مهتاب

           بنوشم جرعه ای از جام دستت 

                         کنم  دل را پناه چشم  مستت

          شدم خسته دل و گمگشته ی ره    

                        چراغی ده بجویم رشته ی ره

            که تا  یک دم   بیاسایم ز دنیا   

                       بپویم  راه  خود در سیر عقبی

            پناهم  ده  پناهم ده  تو ساقی   

                         دگر چیزی نماند از عمر باقی

             حالیا یک جرعه نابم بده   

                               در کنار بند خود کامم بده

           گوشه ای بگزیده ام از روی جبر 

                                با کلام و یاد خود پندم بده

           من که باشم با تو عیاری کنم ؟

                           تو مرا از کیسه ات سهمم بده

             آنچه گویند از کرم تو آن دهی

                          تو کریمی از کرم مرحم بده

            گشته ام بی نام و شهرت ای رحیم

                           با رحیم و رحم خود نامم بده

           راه خود گم کرده ام ای هادیا

                         تو هدایت کن مرا ، راهم بده

             دست بر دامان تو ای همدما

                       ساقی لب تشنه ام آبم بده

       باران

   بیا شعری بگوییم از برای یار غمخوار     

                  بیا دستی  زنیم بر دامن   دلدار بیدار

     بیا با هم رویم در زیر نم نم های باران    

                    بیا تا خیس گردیم از نم دلهای پر بار

     بیا با آبی رود خروشان یار باشیم          

                      بیا تا گرمی  آتش کند ما را  سزاوار

      بیا تا پر گشاییم از برای کهکشانها  

                   بیا آنجابخوانیم نغمه ی شیرینی از یار

     بیا عاشق شویم عاشق تر از عشق   

                  بیا   تا سر  نهیم  بر دشت  و   کهسار

      بیا با من بیا دنیا قشنگ است   

                 بیا   با   من   بیا   گردی   تو    هشیار

     بیا تا لب نهیم بر جام ساقی 

                  بیا   تا   مست  گردیم  چون     تب نار

مادر

        دوست دارم در شبی در بستری گرمی بخوابم

                 مادری گوید برایم لای لایی  تا بخوابم

      بر سرم دستی کشد حمد و توسل را بخواند

                از برای گرمی دل سوره دل را بخواند

مست بویش گردم و بر وی زنم هر دم تبسم

                  او زند بر چهره ی زرد و پریشانم تبسم

        دست او بوسم کنم شکر خدای شوکران

              هر دمی گردم غنی از لطف های بیکران

                 مادری کز سایه اش گردیده طوبی پرورش

               ساقیا می ده میازارم دگر با سرزنش

   کاش میدانستم ای یار ُُعشق و وفا چیست

        همدلی ُ   هم صحبتی ُ جور و جفا چیست

   در شب تار و دل غمدیده ی یار

        قصه های شاد و دلگیر و نوا چیست

   باز در سیر پر پروانه ی دشت

      پر زدنها و پریدنهای بی روی و ریا چیست

    در دل بی تاب و لرزان کبوتر بچه ی ما

       شور و شوق و لرزش و ترس از هوا چیست

     نغمه و آواز آن شیدا دل سر گشته بلبل

        از برای کشت و کار باغبان باغها چیست

   مستی و شنگولی و بی حسی از دنیای فانی

    در شراب ناب دست ساقیا چیست

سلام